Een volle agenda. Lange tijd dacht ik dat het zo hoorde.
Hollen van de ene afspraak naar de andere.
Altijd bezig zijn.
Altijd bezig zijn.
Werken, huishouden, avondschool, afspreken met vriendinnen...
En als er nog ergens een gaatje was: een bioscoopbezoek, een concert of nog iets anders leuks erbij.
Want dat was toch leven dat ik om me heen zag?
Veel doen.
Veel meemaken.
Veel mensen ontmoeten.
Niets missen.
Veel doen.
Veel meemaken.
Veel mensen ontmoeten.
Niets missen.
Ik voelde dat dit voor mij niet werkte. Ik probeerde wel, misschien moest er nog iets bij. Het lukt me niet want ik laad niet op van een volle agenda.
Integendeel.
Integendeel.
Hoe voller mijn agenda werd, hoe meer onrust ik voelde in mezelf.
Alsof mijn dagen dichtslibden.
Alsof ik overal wel lijfelijk aanwezig was, maar nooit echt helemaal.
Alsof mijn dagen dichtslibden.
Alsof ik overal wel lijfelijk aanwezig was, maar nooit echt helemaal.
En dat inzicht kwam niet in één keer.
Het kwam langzaam.
Via vermoeidheid.
Via overprikkeling.
Via dat stille verlangen naar een avond alleen, zonder uitleg, zonder schuldgevoel.
Het kwam langzaam.
Via vermoeidheid.
Via overprikkeling.
Via dat stille verlangen naar een avond alleen, zonder uitleg, zonder schuldgevoel.
Misschien herken je dat.
Dat je agenda aan de buitenkant heel rijk lijkt.
Maar dat je lichaam iets anders vertelt.
Maar dat je lichaam iets anders vertelt.
Een volle agenda betekent niet altijd een vol leven
Er is een verschil tussen voluit leven en volgepland zijn.
Voluit leven voelt levendig.
Volgepland zijn voelt vaak strak.
Volgepland zijn voelt vaak strak.
Voluit leven geeft energie, zelfs als het druk is.
Volgepland zijn trekt energie weg, zelfs als alles leuk of nuttig lijkt.
Volgepland zijn trekt energie weg, zelfs als alles leuk of nuttig lijkt.
En dat is precies waar ik zelf lang mee geworsteld heb.
Want sommige dingen zijn ook echt leuk.
Een etentje.
Een opleiding.
Een uitstap.
Een concert.
Een afspraak met iemand om bij te praten.
Een etentje.
Een opleiding.
Een uitstap.
Een concert.
Een afspraak met iemand om bij te praten.
Maar leuk is niet altijd hetzelfde als voedend.
En mooi is niet altijd hetzelfde als haalbaar.
En mooi is niet altijd hetzelfde als haalbaar.
Soms kan iets fijn zijn, en toch te veel.
Soms kan je ergens naar uitkijken, en tegelijk voelen dat je eigenlijk rust nodig hebt.
Soms kan je ergens naar uitkijken, en tegelijk voelen dat je eigenlijk rust nodig hebt.
Dat is geen ondankbaarheid.
Dat is eerlijk luisteren naar je energie.
Dat is eerlijk luisteren naar je energie.
Je agenda vertelt iets over je grenzen
Je agenda is meer dan een lijst met afspraken.
Ze vertelt vaak ook iets over je grenzen.
Waar zeg je automatisch ja?
Waar laat je geen tijd om te ademen?
Waar hou je rekening met iedereen, behalve met jezelf?
Waar laat je geen tijd om te ademen?
Waar hou je rekening met iedereen, behalve met jezelf?
Soms zie je in je agenda - heel eerlijk - waar je jezelf voorbijloopt.
Die ene avond die eigenlijk zonder afspraken zou blijven.
Die taak die je “er nog wel even tussen neemt”.
Die afspraak waar je al moe van wordt voor ze begonnen is.
Die vrije voormiddag die toch weer gevuld raakt.
Die taak die je “er nog wel even tussen neemt”.
Die afspraak waar je al moe van wordt voor ze begonnen is.
Die vrije voormiddag die toch weer gevuld raakt.
Dat zijn geen details.
Dat zijn kleine signalen.
Dat zijn kleine signalen.
Je agenda fluistert vaak al lang voor je lichaam gaat roepen.
Vandaag ruim ik mijn pc op.
Niet omdat alles perfect moet zijn.
Niet omdat ik plots een strak georganiseerd mens ben geworden.
En zeker niet omdat ik zo iemand ben die altijd precies weet waar elk document staat.
Niet omdat ik plots een strak georganiseerd mens ben geworden.
En zeker niet omdat ik zo iemand ben die altijd precies weet waar elk document staat.
Was het maar waar.
Maar ik merk dat mijn pc stilaan wat vol is geraakt. Met bestanden op mijn bureaublad. Downloads die ik niet meer nodig heb. Mapjes waarvan ik niet meer weet wat erin zit. Dingen die ooit belangrijk leken, maar nu vooral ruis geven.
En dat is eigenlijk best herkenbaar.
Want soms zit de rommel niet alleen in je kast, je mailbox of je computer. Soms zit ze ook in je hoofd. In alles wat nog openstaat. In alles wat nog bekeken, beslist, afgewerkt of opgeruimd moet worden.
Alsof er overal kleine draadjes hangen die aan je aandacht trekken.
Digitale rommel neemt ook ruimte in
Je zou kunnen denken: ach, het zijn maar bestanden.
Maar voor gevoelige mensen werkt dat vaak anders.
Wat je ziet, voel je.
Wat onaf is, blijft ergens zachtjes roepen.
Wat rommelig is, kan ongemerkt onrust geven.
Wat onaf is, blijft ergens zachtjes roepen.
Wat rommelig is, kan ongemerkt onrust geven.
Een vol bureaublad op je computer kan voelen als een vol hoofd. Een mailbox met honderden ongelezen mails kan voelen als een kamer waar je niet graag binnenkomt. Een downloadmap vol oude documenten kan aanvoelen als een lade die je al maanden niet durft open te trekken.
Niet dramatisch.
Maar wel aanwezig.
Maar wel aanwezig.
En net daarom kan opruimen ook iets zachts zijn. Niet als straf. Niet omdat je beter moet presteren. Maar omdat je jezelf wat ademruimte gunt.
Rust begint vaak klein
We denken soms dat rust iets groots moet zijn.
Een vrije dag.
Een weekend weg.
Een vakantie.
Een leeg huis.
Een compleet nieuwe planning.
Een weekend weg.
Een vakantie.
Een leeg huis.
Een compleet nieuwe planning.
Maar rust begint vaak veel kleiner.
Bij één mapje dat je opruimt.
Bij tien minuten zonder afleiding.
Bij één oude taak die je schrapt.
Bij één beslissing die je eindelijk neemt.
Bij één plek waar je weer overzicht maakt.
Bij tien minuten zonder afleiding.
Bij één oude taak die je schrapt.
Bij één beslissing die je eindelijk neemt.
Bij één plek waar je weer overzicht maakt.
Mijn intentie is dan ook niet: alles moet op orde.
Mijn intentie is zachter:
Ik maak ruimte voor wat mij echt dient.
Dat voelt anders. Minder streng. Minder duwend. Meer alsof ik mezelf uitnodig om terug te keren naar eenvoud.
Opruimen als grens
Eigenlijk is opruimen ook een vorm van grenzen stellen.
Je zegt niet alleen: dit mag weg.
Je zegt ook: dit hoeft mijn aandacht niet langer vast te houden.
Je zegt ook: dit hoeft mijn aandacht niet langer vast te houden.
Dat geldt voor bestanden, maar evengoed voor afspraken, verwachtingen, oude ideeën, onafgewerkte plannen of dingen die ooit bij je pasten, maar nu niet meer.
Soms houden we veel te veel bij.
Voor later.
Voor het geval dat.
Omdat iemand anders het misschien nog nodig heeft.
Omdat we ooit dachten dat het belangrijk was.
Omdat loslaten toch altijd een klein beetje spannend is.
Voor het geval dat.
Omdat iemand anders het misschien nog nodig heeft.
Omdat we ooit dachten dat het belangrijk was.
Omdat loslaten toch altijd een klein beetje spannend is.
Maar niet alles wat ooit waarde had, moet blijven.
Soms mag iets gewoon klaar zijn.
Een kleine oefening
Kies één plek waar je ruimte wil maken.
Niet je hele huis.
Niet je hele administratie.
Niet je volledige leven.
Niet je hele administratie.
Niet je volledige leven.
Gewoon één plek.
Dat kan zijn:
Je bureaublad op je computer.
Je downloadmap.
Je mailbox.
Je agenda.
Je nachtkastje.
Je handtas.
Je hoofd.
Je downloadmap.
Je mailbox.
Je agenda.
Je nachtkastje.
Je handtas.
Je hoofd.
Zet een timer op tien minuten en ruim alleen dat ene stukje op.
Verwijder wat weg mag.
Bewaar wat nog klopt.
Geef iets een duidelijke plek.
En merk op wat dat met je doet.
Bewaar wat nog klopt.
Geef iets een duidelijke plek.
En merk op wat dat met je doet.
Niet als prestatie.
Niet als bewijs dat je goed bezig bent.
Maar als een klein gebaar naar jezelf.
Niet als bewijs dat je goed bezig bent.
Maar als een klein gebaar naar jezelf.
Een manier om te zeggen:
Ik hoef niet alles te dragen.
Ik mag kiezen wat ruimte krijgt.
Ik mag eenvoud toelaten.
Ik mag kiezen wat ruimte krijgt.
Ik mag eenvoud toelaten.
Waar mag jij ruimte maken?
Misschien is het voor jou vandaag niet je pc.
Misschien is het je agenda, die te vol is geraakt.
Je mailbox, waar te veel stemmen om aandacht vragen.
Je hoofd, waar gedachten blijven rondjes draaien.
Of misschien is het dat ene stille nee dat al een tijdje op je wacht.
Je mailbox, waar te veel stemmen om aandacht vragen.
Je hoofd, waar gedachten blijven rondjes draaien.
Of misschien is het dat ene stille nee dat al een tijdje op je wacht.
Ruimte maken gaat niet alleen over opruimen.
Het gaat over voelen wat nog klopt.
Over merken waar je energie naartoe lekt.
Over terug thuiskomen bij jezelf.
Over merken waar je energie naartoe lekt.
Over terug thuiskomen bij jezelf.
En soms begint dat heel gewoon.
Met een mapje.
Een document.
Een kleine beslissing.
Een zucht van opluchting.
Een document.
Een kleine beslissing.
Een zucht van opluchting.
Tot slot
Mijn intentie voor deze week is dus eenvoudig:
ruimte maken voor wat mij echt dient.
Niet alles ineens.
Niet hard.
Niet perfect.
Niet hard.
Niet perfect.
Gewoon één hoekje.
Eén keuze.
Eén adem meer.
Eén keuze.
Eén adem meer.
En misschien mag jij jezelf dezelfde vraag stellen:
Waar mag ik ruimte maken, zodat ik mezelf weer wat beter kan voelen?
In februari 2026 trokken we een maand door Thailand. Voor mij een land vol verrassingen en onverwachte wendingen.
Ik leerde er de kunst van “soepelheid”.
Net als veel mensen heb ik de neiging om vast te houden aan plannen en routines. Plannen en routines geven veiligheid, zekerheid en voorspelbaarheid. Dat is overzichtelijk en rustig. In mijn dagelijkse leven werkt dit prima.
Maar in Thailand gaan de dingen anders.
Maar in Thailand gaan de dingen anders.
In Thailand nodigt het leven je uit om mee te buigen net als bamboestruiken in een tropische wind.
Je kunt wel frustratie voelen omwille van vastzitten in het verkeer, maar het heeft geen nut. In Bangkok kan je je alleen maar overgeven aan de stroom. Je zult tijdig moeten vertrekken als je een vlucht moet halen want de chaos in het verkeer is er groot. Al wat je ziet is een eindeloze verzameling van auto’s, brommers, tuktuks en bussen.
Het lijkt onmogelijk om erin mee te bewegen en toch is er ook hier een systeem. Want hoewel het vaak lijkt alsof de hele straat muurvast zit, er kan toch nog altijd een ambulance langs.
Het lijkt onmogelijk om erin mee te bewegen en toch is er ook hier een systeem. Want hoewel het vaak lijkt alsof de hele straat muurvast zit, er kan toch nog altijd een ambulance langs.
Ik kwam er meerdere keren tot het diepe besef dat niet alles maakbaar is.
Soms moet je gewoon loslaten en zien wat de dag brengt.
En misschien is dat wel de essentie van vakantie nemen. Een tijdje leven zonder agenda, zonder planning. Gewoon ademen en loslaten. Zien wat de dag brengt.
Soms moet je gewoon loslaten en zien wat de dag brengt.
En misschien is dat wel de essentie van vakantie nemen. Een tijdje leven zonder agenda, zonder planning. Gewoon ademen en loslaten. Zien wat de dag brengt.
Dus ja, die soepelheid.
Hoe kan ik naar mijn eigen functioneren kijken vanuit die soepelheid?
Waar kan ik iets meer meebuigen?
Waar kan ik iets minder vastklampen aan “hoe het hoort”?
Soms bied ik onnodig weerstand ook als grenzen nog niet overschreden zijn, alsof ik me schrap zet voor iets wat misschien niet eens komt.
Waar kan ik iets meer meebuigen?
Waar kan ik iets minder vastklampen aan “hoe het hoort”?
Soms bied ik onnodig weerstand ook als grenzen nog niet overschreden zijn, alsof ik me schrap zet voor iets wat misschien niet eens komt.
De afgelopen tijd was pittig op persoonlijk vlak, vandaar de keuze om een maand naar Thailand te gaan. Door mijn reis heb ik nu tijd voor rouw en afscheid, voor prikkels en rust, voor op stap gaan en toch ontspannen.
Op sommige plaatsen in Thailand lijkt het alsof de tijd is blijven stilstaan. De tempels en de monniken. Het is een heel andere wereld dan hier. Die plekken nodigen vanzelf uit om stil te staan. Daardoor word je uitgenodigd uit om ook stil te staan. Terug van vakantie is het mooi om te kijken waar jij zelf ook zo’n plek voor jezelf kunt creëren.
Je kent het wel: dat ongemakkelijke gevoel, die knoop in je maag wanneer je 'ja' zegt terwijl je vanbinnen 'néé' voelt. We focussen vaak op hoe we beter nee kunnen zeggen om onze grenzen te bewaken. Maar wat als de echte oefening begint bij de overtuiging waarmee je ja zegt?
Volmondig ja zeggen is de fundering van écht goed grenzen stellen.
De Ja-Nee Paradox
Waarom hebben we het hierover? Omdat ze hand in hand gaan:
- Als je niet volledig achter je eigen 'ja' staat, is de kans groot dat je ook geen overtuigend 'nee' kunt zeggen.
- Je bent gewend om maar iets te zeggen. Een vluchtige 'ja hoor' of een 'hmm, ja, zal wel' omdat het zo hoort, of omdat je de ander niet teleur wilt stellen.
Het resultaat? Schuren, wringen, een ontevreden gevoel vanbinnen. Je bent uit balans, en je omgeving voelt die wankelheid. Vooral als je hoogsensitief bent, is dit schuren extra pijnlijk. Je gevoeligheid zorgt ervoor dat je deze innerlijke frictie intenser ervaart.
Training in Overtuiging
Grenzen stellen is in de kern: je uitspreken over wat je wilt en wat je niet wilt. En dat kun je trainen door heel bewust te kiezen voor de ervaringen, de mensen, en de keuzes die je wel wilt.
Stop met knikken. Stop met 'hmm, ja, is goed'.
Begin met volmondig ja zeggen.
Het is een oefening in congruentie—de afstemming tussen wat je denkt, wat je voelt en wat je zegt.
Zo Klinkt Jouw Volmondige Ja
Probeer het maar eens. Oefen met het uitspreken van de volle, krachtige 'ja' op momenten dat je ook echt meent wat je zegt. Gebruik je hele stem en laat je overtuiging doorklinken, al is het maar in de spiegel:
- Ja, dat wil ik. (Een bevestiging van je diepste verlangen.)
- Ja, dat ga ik doen. (Een commitment aan je plan of doel.)
- Ja, daar ben ik mee akkoord. (Een krachtige instemming die geen ruimte laat voor twijfel.)
- Ja, dat staat me goed/ziet er goed uit. (Een innerlijke, positieve validatie.)
- Ja, daar sta ik voor. (Een uitspraak van je waarden.)
Wanneer je zo'n krachtige 'ja' uitspreekt, zet je de energie in beweging. Je stuurt een helder signaal naar je brein: dit is wat ik kies. Je stelt een grens door je te openen voor positieve ervaringen die bij jou passen.
De Transfer naar Nee Zeggen
Wanneer je jezelf traint om volmondig ja te zeggen tegen wat je wel wilt, wordt het automatisch makkelijker om nee te zeggen tegen alles wat die positieve keuze in de weg staat.
Die stevige 'ja' geeft je de interne ruggengraat om het ongemakkelijke nee te kunnen dragen. Jouw nee is dan geen verdedigingsmechanisme, maar een logisch gevolg van je heldere ja.
Jouw nieuwe nee is dan: Nee, dat past niet bij mijn volmondige 'ja' op mijn eigen prioriteiten.
De uitnodiging: De komende week, let op de momenten dat je iets maar wat zegt. Vervang dat halfslachtige geluid door een bewuste, krachtige ja—of een bewust, liefdevol nee.
Kies wat je wilt en ga er volmondig voor. Jouw grenzen beginnen bij je eigen overtuiging.
Hoe vaak zeg jij "ja" terwijl je diep vanbinnen eigenlijk "nee" voelt?
Voor velen van ons voelt het lastig om onze grenzen aan te geven en nee te zeggen.
Je wilt niemand teleur stellen, bent bang dat je egoïstisch overkomt, je wilt niemand tekort doen ...
En eigenlijk is het net het tegenovergestelde: door je grenzen aan te geven weten anderen precies wat ze aan jou hebben, wat ze van jou mogen verwachten en dat maakt omgaan met jou veel gemakkelijker.
Grenzen zijn geen muren die je optrekt om anderen buiten te houden. Het zijn eerder zachte lijnen die je tekent om jezelf te beschermen en voor jezelf te zorgen. Je geeft aan: dit heb ik nu niet nodig.
Elke keer dat je "nee" zegt tegen iets wat niet goed voelt, zeg je "ja" tegen jezelf. En daar ontstaat vrijheid. Je geeft jezelf de vrijheid om je mening te uiten. Je geeft jezelf de vrijheid om je energie te besteden aan wat jou voedt. Je gunt jezelf de vrijheid om keuzes te maken die kloppen voor jou, die kloppen met wie jij bent.
Grenzen zorgen ervoor dat je niet overspoeld raakt, maar ruimte houdt om te doen wat wel goed voelt. Grenzen geven je zo een veilige basis.
Ook binnen relaties is het stellen van grenzen heel belangrijk. Als je duidelijk laat zien wie je bent en wat je nodig hebt, creëer je een eerlijke en oprechte verbinding. En maak je voor jezelf een ruimte waarbinnen je je veilig voelt.
Vrijheid begint van binnen, in jezelf. En dat kan je mede creëren door je grenzen aan te geven en een ander uit te nodigen om hetzelfde te doen.
