In februari 2026 trokken we een maand door Thailand.  Voor mij een land vol verrassingen en onverwachte wendingen.

Ik leerde er de kunst van “soepelheid”.

Net als veel mensen heb ik de neiging om vast te houden aan plannen en routines.  Plannen en routines geven veiligheid, zekerheid en voorspelbaarheid. Dat is overzichtelijk en rustig. In mijn dagelijkse leven werkt dit prima. 
 
Maar in Thailand gaan de dingen anders.

In Thailand nodigt het leven je uit om mee te buigen net als bamboestruiken in een tropische wind.

Je kunt wel frustratie voelen omwille van vastzitten in het verkeer, maar het heeft geen nut.  In Bangkok kan je je alleen maar overgeven aan de stroom.  Je zult tijdig moeten vertrekken als je een vlucht moet halen want de chaos in het verkeer is er groot.  Al wat je ziet is een eindeloze verzameling van auto’s, brommers, tuktuks en bussen. 
 Het lijkt onmogelijk om erin mee te bewegen en toch is er ook hier een systeem. Want hoewel het vaak lijkt alsof de hele straat muurvast zit, er kan toch nog altijd een ambulance langs.

Ik kwam er meerdere keren tot het diepe besef dat niet alles maakbaar is.  
 
 Soms moet je gewoon loslaten en zien wat de dag brengt.  
 
 En misschien is dat wel de essentie van vakantie nemen. Een tijdje leven zonder agenda, zonder planning. Gewoon ademen en loslaten. Zien wat de dag brengt.

Dus ja, die soepelheid.   

Hoe kan ik naar mijn eigen functioneren kijken vanuit die soepelheid? 
 Waar kan ik iets meer meebuigen?  
 Waar kan ik iets minder vastklampen aan “hoe het hoort”?  
 
 Soms bied ik onnodig weerstand ook als grenzen nog niet overschreden zijn, alsof ik me schrap zet voor iets wat misschien niet eens komt.

De afgelopen tijd was pittig op persoonlijk vlak, vandaar de keuze om een maand naar Thailand te gaan. Door mijn reis heb ik nu tijd voor rouw en afscheid, voor prikkels en rust, voor op stap gaan en toch ontspannen.

Op sommige plaatsen in Thailand lijkt het alsof de tijd is blijven stilstaan.  De tempels en de monniken. Het is een heel andere wereld dan hier. Die plekken nodigen vanzelf uit om stil te staan. Daardoor word je uitgenodigd uit om ook stil te staan. Terug van vakantie is het mooi om te kijken waar jij zelf ook zo’n plek voor jezelf kunt creëren.  

Ken je dat gevoel van anders zijn, zonder te weten waarom? 

Je bent heel gevoelig voor prikkels zoals geluid of geuren, je reageert sterker dan anderen en je hebt veel tijd nodig om alles wat doorheen de dag op je afkomt te verwerken. 

Dat gevoel van anders zijn kan je belemmeren en frustreren. 

En dan... vind je een term die alles verklaart: hoogsensitiviteit (HSP).

Het voelt een beetje als thuiskomen. Plotseling heeft je 'anders zijn' een naam. Je hebt een aha-moment en je begint aan een ontdekkingsreis. Je leest boeken, vindt online artikelen en beseft dat er veel meer over bekend is dan je dacht. Er is zelfs wetenschappelijk onderzoek!

Wat een opluchting om te weten dat je niet alleen bent. Maar liefst 20% van de bevolking is hoogsensitief.

Jij krijgt inzicht in hoe je functioneert en wat je precies nodig hebt, maar de mensen om je heen lijken je nog steeds niet te begrijpen. En ze voelen daar vaak ook geen behoefte toe. 

Dat is waar het vaak misgaat. Zodra jij je hoogsensitiviteit omarmt en leert ermee om te gaan, verwacht je onbewust dat anderen je zullen begrijpen. En dat is niet het geval. 

Dat betekent dat het jouw taak is om te communiceren wat je nodig hebt. Het is aan jou om je grenzen duidelijk te maken, je behoeften te verwoorden en de tijd voor jezelf te claimen.

Dit is een belangrijke, maar vaak moeilijke stap. Ben jij klaar om die stap te zetten?

De reis naar zelfbegrip is prachtig. Maar de volgende stap is nog belangrijker: de reis naar begrip van anderen en het creëren van de ruimte die je nodig hebt.