In februari 2026 trokken we een maand door Thailand. Voor mij een land vol verrassingen en onverwachte wendingen.
Ik leerde er de kunst van “soepelheid”.
Net als veel mensen heb ik de neiging om vast te houden aan plannen en routines. Plannen en routines geven veiligheid, zekerheid en voorspelbaarheid. Dat is overzichtelijk en rustig. In mijn dagelijkse leven werkt dit prima.
Maar in Thailand gaan de dingen anders.
Maar in Thailand gaan de dingen anders.
In Thailand nodigt het leven je uit om mee te buigen net als bamboestruiken in een tropische wind.
Je kunt wel frustratie voelen omwille van vastzitten in het verkeer, maar het heeft geen nut. In Bangkok kan je je alleen maar overgeven aan de stroom. Je zult tijdig moeten vertrekken als je een vlucht moet halen want de chaos in het verkeer is er groot. Al wat je ziet is een eindeloze verzameling van auto’s, brommers, tuktuks en bussen.
Het lijkt onmogelijk om erin mee te bewegen en toch is er ook hier een systeem. Want hoewel het vaak lijkt alsof de hele straat muurvast zit, er kan toch nog altijd een ambulance langs.
Het lijkt onmogelijk om erin mee te bewegen en toch is er ook hier een systeem. Want hoewel het vaak lijkt alsof de hele straat muurvast zit, er kan toch nog altijd een ambulance langs.
Ik kwam er meerdere keren tot het diepe besef dat niet alles maakbaar is.
Soms moet je gewoon loslaten en zien wat de dag brengt.
En misschien is dat wel de essentie van vakantie nemen. Een tijdje leven zonder agenda, zonder planning. Gewoon ademen en loslaten. Zien wat de dag brengt.
Soms moet je gewoon loslaten en zien wat de dag brengt.
En misschien is dat wel de essentie van vakantie nemen. Een tijdje leven zonder agenda, zonder planning. Gewoon ademen en loslaten. Zien wat de dag brengt.
Dus ja, die soepelheid.
Hoe kan ik naar mijn eigen functioneren kijken vanuit die soepelheid?
Waar kan ik iets meer meebuigen?
Waar kan ik iets minder vastklampen aan “hoe het hoort”?
Soms bied ik onnodig weerstand ook als grenzen nog niet overschreden zijn, alsof ik me schrap zet voor iets wat misschien niet eens komt.
Waar kan ik iets meer meebuigen?
Waar kan ik iets minder vastklampen aan “hoe het hoort”?
Soms bied ik onnodig weerstand ook als grenzen nog niet overschreden zijn, alsof ik me schrap zet voor iets wat misschien niet eens komt.
De afgelopen tijd was pittig op persoonlijk vlak, vandaar de keuze om een maand naar Thailand te gaan. Door mijn reis heb ik nu tijd voor rouw en afscheid, voor prikkels en rust, voor op stap gaan en toch ontspannen.
Op sommige plaatsen in Thailand lijkt het alsof de tijd is blijven stilstaan. De tempels en de monniken. Het is een heel andere wereld dan hier. Die plekken nodigen vanzelf uit om stil te staan. Daardoor word je uitgenodigd uit om ook stil te staan. Terug van vakantie is het mooi om te kijken waar jij zelf ook zo’n plek voor jezelf kunt creëren.
Je kent het wel: dat ongemakkelijke gevoel, die knoop in je maag wanneer je 'ja' zegt terwijl je vanbinnen 'néé' voelt. We focussen vaak op hoe we beter nee kunnen zeggen om onze grenzen te bewaken. Maar wat als de echte oefening begint bij de overtuiging waarmee je ja zegt?
Volmondig ja zeggen is de fundering van écht goed grenzen stellen.
De Ja-Nee Paradox
Waarom hebben we het hierover? Omdat ze hand in hand gaan:
- Als je niet volledig achter je eigen 'ja' staat, is de kans groot dat je ook geen overtuigend 'nee' kunt zeggen.
- Je bent gewend om maar iets te zeggen. Een vluchtige 'ja hoor' of een 'hmm, ja, zal wel' omdat het zo hoort, of omdat je de ander niet teleur wilt stellen.
Het resultaat? Schuren, wringen, een ontevreden gevoel vanbinnen. Je bent uit balans, en je omgeving voelt die wankelheid. Vooral als je hoogsensitief bent, is dit schuren extra pijnlijk. Je gevoeligheid zorgt ervoor dat je deze innerlijke frictie intenser ervaart.
Training in Overtuiging
Grenzen stellen is in de kern: je uitspreken over wat je wilt en wat je niet wilt. En dat kun je trainen door heel bewust te kiezen voor de ervaringen, de mensen, en de keuzes die je wel wilt.
Stop met knikken. Stop met 'hmm, ja, is goed'.
Begin met volmondig ja zeggen.
Het is een oefening in congruentie—de afstemming tussen wat je denkt, wat je voelt en wat je zegt.
Zo Klinkt Jouw Volmondige Ja
Probeer het maar eens. Oefen met het uitspreken van de volle, krachtige 'ja' op momenten dat je ook echt meent wat je zegt. Gebruik je hele stem en laat je overtuiging doorklinken, al is het maar in de spiegel:
- Ja, dat wil ik. (Een bevestiging van je diepste verlangen.)
- Ja, dat ga ik doen. (Een commitment aan je plan of doel.)
- Ja, daar ben ik mee akkoord. (Een krachtige instemming die geen ruimte laat voor twijfel.)
- Ja, dat staat me goed/ziet er goed uit. (Een innerlijke, positieve validatie.)
- Ja, daar sta ik voor. (Een uitspraak van je waarden.)
Wanneer je zo'n krachtige 'ja' uitspreekt, zet je de energie in beweging. Je stuurt een helder signaal naar je brein: dit is wat ik kies. Je stelt een grens door je te openen voor positieve ervaringen die bij jou passen.
De Transfer naar Nee Zeggen
Wanneer je jezelf traint om volmondig ja te zeggen tegen wat je wel wilt, wordt het automatisch makkelijker om nee te zeggen tegen alles wat die positieve keuze in de weg staat.
Die stevige 'ja' geeft je de interne ruggengraat om het ongemakkelijke nee te kunnen dragen. Jouw nee is dan geen verdedigingsmechanisme, maar een logisch gevolg van je heldere ja.
Jouw nieuwe nee is dan: Nee, dat past niet bij mijn volmondige 'ja' op mijn eigen prioriteiten.
De uitnodiging: De komende week, let op de momenten dat je iets maar wat zegt. Vervang dat halfslachtige geluid door een bewuste, krachtige ja—of een bewust, liefdevol nee.
Kies wat je wilt en ga er volmondig voor. Jouw grenzen beginnen bij je eigen overtuiging.
Ken je dat gevoel van anders zijn, zonder te weten waarom?
Je bent heel gevoelig voor prikkels zoals geluid of geuren, je reageert sterker dan anderen en je hebt veel tijd nodig om alles wat doorheen de dag op je afkomt te verwerken.
Dat gevoel van anders zijn kan je belemmeren en frustreren.
En dan... vind je een term die alles verklaart: hoogsensitiviteit (HSP).
Het voelt een beetje als thuiskomen. Plotseling heeft je 'anders zijn' een naam. Je hebt een aha-moment en je begint aan een ontdekkingsreis. Je leest boeken, vindt online artikelen en beseft dat er veel meer over bekend is dan je dacht. Er is zelfs wetenschappelijk onderzoek!
Wat een opluchting om te weten dat je niet alleen bent. Maar liefst 20% van de bevolking is hoogsensitief.
Jij krijgt inzicht in hoe je functioneert en wat je precies nodig hebt, maar de mensen om je heen lijken je nog steeds niet te begrijpen. En ze voelen daar vaak ook geen behoefte toe.
Dat is waar het vaak misgaat. Zodra jij je hoogsensitiviteit omarmt en leert ermee om te gaan, verwacht je onbewust dat anderen je zullen begrijpen. En dat is niet het geval.
Dat betekent dat het jouw taak is om te communiceren wat je nodig hebt. Het is aan jou om je grenzen duidelijk te maken, je behoeften te verwoorden en de tijd voor jezelf te claimen.
Dit is een belangrijke, maar vaak moeilijke stap. Ben jij klaar om die stap te zetten?
De reis naar zelfbegrip is prachtig. Maar de volgende stap is nog belangrijker: de reis naar begrip van anderen en het creëren van de ruimte die je nodig hebt.
