Een volle agenda. Lange tijd dacht ik dat het zo hoorde.
Hollen van de ene afspraak naar de andere.
Altijd bezig zijn.
Altijd bezig zijn.
Werken, huishouden, avondschool, afspreken met vriendinnen...
En als er nog ergens een gaatje was: een bioscoopbezoek, een concert of nog iets anders leuks erbij.
Want dat was toch leven dat ik om me heen zag?
Veel doen.
Veel meemaken.
Veel mensen ontmoeten.
Niets missen.
Veel doen.
Veel meemaken.
Veel mensen ontmoeten.
Niets missen.
Ik voelde dat dit voor mij niet werkte. Ik probeerde wel, misschien moest er nog iets bij. Het lukt me niet want ik laad niet op van een volle agenda.
Integendeel.
Integendeel.
Hoe voller mijn agenda werd, hoe meer onrust ik voelde in mezelf.
Alsof mijn dagen dichtslibden.
Alsof ik overal wel lijfelijk aanwezig was, maar nooit echt helemaal.
Alsof mijn dagen dichtslibden.
Alsof ik overal wel lijfelijk aanwezig was, maar nooit echt helemaal.
En dat inzicht kwam niet in één keer.
Het kwam langzaam.
Via vermoeidheid.
Via overprikkeling.
Via dat stille verlangen naar een avond alleen, zonder uitleg, zonder schuldgevoel.
Het kwam langzaam.
Via vermoeidheid.
Via overprikkeling.
Via dat stille verlangen naar een avond alleen, zonder uitleg, zonder schuldgevoel.
Misschien herken je dat.
Dat je agenda aan de buitenkant heel rijk lijkt.
Maar dat je lichaam iets anders vertelt.
Maar dat je lichaam iets anders vertelt.
Een volle agenda betekent niet altijd een vol leven
Er is een verschil tussen voluit leven en volgepland zijn.
Voluit leven voelt levendig.
Volgepland zijn voelt vaak strak.
Volgepland zijn voelt vaak strak.
Voluit leven geeft energie, zelfs als het druk is.
Volgepland zijn trekt energie weg, zelfs als alles leuk of nuttig lijkt.
Volgepland zijn trekt energie weg, zelfs als alles leuk of nuttig lijkt.
En dat is precies waar ik zelf lang mee geworsteld heb.
Want sommige dingen zijn ook echt leuk.
Een etentje.
Een opleiding.
Een uitstap.
Een concert.
Een afspraak met iemand om bij te praten.
Een etentje.
Een opleiding.
Een uitstap.
Een concert.
Een afspraak met iemand om bij te praten.
Maar leuk is niet altijd hetzelfde als voedend.
En mooi is niet altijd hetzelfde als haalbaar.
En mooi is niet altijd hetzelfde als haalbaar.
Soms kan iets fijn zijn, en toch te veel.
Soms kan je ergens naar uitkijken, en tegelijk voelen dat je eigenlijk rust nodig hebt.
Soms kan je ergens naar uitkijken, en tegelijk voelen dat je eigenlijk rust nodig hebt.
Dat is geen ondankbaarheid.
Dat is eerlijk luisteren naar je energie.
Dat is eerlijk luisteren naar je energie.
Je agenda vertelt iets over je grenzen
Je agenda is meer dan een lijst met afspraken.
Ze vertelt vaak ook iets over je grenzen.
Waar zeg je automatisch ja?
Waar laat je geen tijd om te ademen?
Waar hou je rekening met iedereen, behalve met jezelf?
Waar laat je geen tijd om te ademen?
Waar hou je rekening met iedereen, behalve met jezelf?
Soms zie je in je agenda - heel eerlijk - waar je jezelf voorbijloopt.
Die ene avond die eigenlijk zonder afspraken zou blijven.
Die taak die je “er nog wel even tussen neemt”.
Die afspraak waar je al moe van wordt voor ze begonnen is.
Die vrije voormiddag die toch weer gevuld raakt.
Die taak die je “er nog wel even tussen neemt”.
Die afspraak waar je al moe van wordt voor ze begonnen is.
Die vrije voormiddag die toch weer gevuld raakt.
Dat zijn geen details.
Dat zijn kleine signalen.
Dat zijn kleine signalen.
Je agenda fluistert vaak al lang voor je lichaam gaat roepen.
Vandaag ruim ik mijn pc op.
Niet omdat alles perfect moet zijn.
Niet omdat ik plots een strak georganiseerd mens ben geworden.
En zeker niet omdat ik zo iemand ben die altijd precies weet waar elk document staat.
Niet omdat ik plots een strak georganiseerd mens ben geworden.
En zeker niet omdat ik zo iemand ben die altijd precies weet waar elk document staat.
Was het maar waar.
Maar ik merk dat mijn pc stilaan wat vol is geraakt. Met bestanden op mijn bureaublad. Downloads die ik niet meer nodig heb. Mapjes waarvan ik niet meer weet wat erin zit. Dingen die ooit belangrijk leken, maar nu vooral ruis geven.
En dat is eigenlijk best herkenbaar.
Want soms zit de rommel niet alleen in je kast, je mailbox of je computer. Soms zit ze ook in je hoofd. In alles wat nog openstaat. In alles wat nog bekeken, beslist, afgewerkt of opgeruimd moet worden.
Alsof er overal kleine draadjes hangen die aan je aandacht trekken.
Digitale rommel neemt ook ruimte in
Je zou kunnen denken: ach, het zijn maar bestanden.
Maar voor gevoelige mensen werkt dat vaak anders.
Wat je ziet, voel je.
Wat onaf is, blijft ergens zachtjes roepen.
Wat rommelig is, kan ongemerkt onrust geven.
Wat onaf is, blijft ergens zachtjes roepen.
Wat rommelig is, kan ongemerkt onrust geven.
Een vol bureaublad op je computer kan voelen als een vol hoofd. Een mailbox met honderden ongelezen mails kan voelen als een kamer waar je niet graag binnenkomt. Een downloadmap vol oude documenten kan aanvoelen als een lade die je al maanden niet durft open te trekken.
Niet dramatisch.
Maar wel aanwezig.
Maar wel aanwezig.
En net daarom kan opruimen ook iets zachts zijn. Niet als straf. Niet omdat je beter moet presteren. Maar omdat je jezelf wat ademruimte gunt.
Rust begint vaak klein
We denken soms dat rust iets groots moet zijn.
Een vrije dag.
Een weekend weg.
Een vakantie.
Een leeg huis.
Een compleet nieuwe planning.
Een weekend weg.
Een vakantie.
Een leeg huis.
Een compleet nieuwe planning.
Maar rust begint vaak veel kleiner.
Bij één mapje dat je opruimt.
Bij tien minuten zonder afleiding.
Bij één oude taak die je schrapt.
Bij één beslissing die je eindelijk neemt.
Bij één plek waar je weer overzicht maakt.
Bij tien minuten zonder afleiding.
Bij één oude taak die je schrapt.
Bij één beslissing die je eindelijk neemt.
Bij één plek waar je weer overzicht maakt.
Mijn intentie is dan ook niet: alles moet op orde.
Mijn intentie is zachter:
Ik maak ruimte voor wat mij echt dient.
Dat voelt anders. Minder streng. Minder duwend. Meer alsof ik mezelf uitnodig om terug te keren naar eenvoud.
Opruimen als grens
Eigenlijk is opruimen ook een vorm van grenzen stellen.
Je zegt niet alleen: dit mag weg.
Je zegt ook: dit hoeft mijn aandacht niet langer vast te houden.
Je zegt ook: dit hoeft mijn aandacht niet langer vast te houden.
Dat geldt voor bestanden, maar evengoed voor afspraken, verwachtingen, oude ideeën, onafgewerkte plannen of dingen die ooit bij je pasten, maar nu niet meer.
Soms houden we veel te veel bij.
Voor later.
Voor het geval dat.
Omdat iemand anders het misschien nog nodig heeft.
Omdat we ooit dachten dat het belangrijk was.
Omdat loslaten toch altijd een klein beetje spannend is.
Voor het geval dat.
Omdat iemand anders het misschien nog nodig heeft.
Omdat we ooit dachten dat het belangrijk was.
Omdat loslaten toch altijd een klein beetje spannend is.
Maar niet alles wat ooit waarde had, moet blijven.
Soms mag iets gewoon klaar zijn.
Een kleine oefening
Kies één plek waar je ruimte wil maken.
Niet je hele huis.
Niet je hele administratie.
Niet je volledige leven.
Niet je hele administratie.
Niet je volledige leven.
Gewoon één plek.
Dat kan zijn:
Je bureaublad op je computer.
Je downloadmap.
Je mailbox.
Je agenda.
Je nachtkastje.
Je handtas.
Je hoofd.
Je downloadmap.
Je mailbox.
Je agenda.
Je nachtkastje.
Je handtas.
Je hoofd.
Zet een timer op tien minuten en ruim alleen dat ene stukje op.
Verwijder wat weg mag.
Bewaar wat nog klopt.
Geef iets een duidelijke plek.
En merk op wat dat met je doet.
Bewaar wat nog klopt.
Geef iets een duidelijke plek.
En merk op wat dat met je doet.
Niet als prestatie.
Niet als bewijs dat je goed bezig bent.
Maar als een klein gebaar naar jezelf.
Niet als bewijs dat je goed bezig bent.
Maar als een klein gebaar naar jezelf.
Een manier om te zeggen:
Ik hoef niet alles te dragen.
Ik mag kiezen wat ruimte krijgt.
Ik mag eenvoud toelaten.
Ik mag kiezen wat ruimte krijgt.
Ik mag eenvoud toelaten.
Waar mag jij ruimte maken?
Misschien is het voor jou vandaag niet je pc.
Misschien is het je agenda, die te vol is geraakt.
Je mailbox, waar te veel stemmen om aandacht vragen.
Je hoofd, waar gedachten blijven rondjes draaien.
Of misschien is het dat ene stille nee dat al een tijdje op je wacht.
Je mailbox, waar te veel stemmen om aandacht vragen.
Je hoofd, waar gedachten blijven rondjes draaien.
Of misschien is het dat ene stille nee dat al een tijdje op je wacht.
Ruimte maken gaat niet alleen over opruimen.
Het gaat over voelen wat nog klopt.
Over merken waar je energie naartoe lekt.
Over terug thuiskomen bij jezelf.
Over merken waar je energie naartoe lekt.
Over terug thuiskomen bij jezelf.
En soms begint dat heel gewoon.
Met een mapje.
Een document.
Een kleine beslissing.
Een zucht van opluchting.
Een document.
Een kleine beslissing.
Een zucht van opluchting.
Tot slot
Mijn intentie voor deze week is dus eenvoudig:
ruimte maken voor wat mij echt dient.
Niet alles ineens.
Niet hard.
Niet perfect.
Niet hard.
Niet perfect.
Gewoon één hoekje.
Eén keuze.
Eén adem meer.
Eén keuze.
Eén adem meer.
En misschien mag jij jezelf dezelfde vraag stellen:
Waar mag ik ruimte maken, zodat ik mezelf weer wat beter kan voelen?
