In februari 2026 trokken we een maand door Thailand. Voor mij een land vol verrassingen en onverwachte wendingen.
Ik leerde er de kunst van “soepelheid”.
Net als veel mensen heb ik de neiging om vast te houden aan plannen en routines. Plannen en routines geven veiligheid, zekerheid en voorspelbaarheid. Dat is overzichtelijk en rustig. In mijn dagelijkse leven werkt dit prima.
Maar in Thailand gaan de dingen anders.
Maar in Thailand gaan de dingen anders.
In Thailand nodigt het leven je uit om mee te buigen net als bamboestruiken in een tropische wind.
Je kunt wel frustratie voelen omwille van vastzitten in het verkeer, maar het heeft geen nut. In Bangkok kan je je alleen maar overgeven aan de stroom. Je zult tijdig moeten vertrekken als je een vlucht moet halen want de chaos in het verkeer is er groot. Al wat je ziet is een eindeloze verzameling van auto’s, brommers, tuktuks en bussen.
Het lijkt onmogelijk om erin mee te bewegen en toch is er ook hier een systeem. Want hoewel het vaak lijkt alsof de hele straat muurvast zit, er kan toch nog altijd een ambulance langs.
Het lijkt onmogelijk om erin mee te bewegen en toch is er ook hier een systeem. Want hoewel het vaak lijkt alsof de hele straat muurvast zit, er kan toch nog altijd een ambulance langs.
Ik kwam er meerdere keren tot het diepe besef dat niet alles maakbaar is.
Soms moet je gewoon loslaten en zien wat de dag brengt.
En misschien is dat wel de essentie van vakantie nemen. Een tijdje leven zonder agenda, zonder planning. Gewoon ademen en loslaten. Zien wat de dag brengt.
Soms moet je gewoon loslaten en zien wat de dag brengt.
En misschien is dat wel de essentie van vakantie nemen. Een tijdje leven zonder agenda, zonder planning. Gewoon ademen en loslaten. Zien wat de dag brengt.
Dus ja, die soepelheid.
Hoe kan ik naar mijn eigen functioneren kijken vanuit die soepelheid?
Waar kan ik iets meer meebuigen?
Waar kan ik iets minder vastklampen aan “hoe het hoort”?
Soms bied ik onnodig weerstand ook als grenzen nog niet overschreden zijn, alsof ik me schrap zet voor iets wat misschien niet eens komt.
Waar kan ik iets meer meebuigen?
Waar kan ik iets minder vastklampen aan “hoe het hoort”?
Soms bied ik onnodig weerstand ook als grenzen nog niet overschreden zijn, alsof ik me schrap zet voor iets wat misschien niet eens komt.
De afgelopen tijd was pittig op persoonlijk vlak, vandaar de keuze om een maand naar Thailand te gaan. Door mijn reis heb ik nu tijd voor rouw en afscheid, voor prikkels en rust, voor op stap gaan en toch ontspannen.
Op sommige plaatsen in Thailand lijkt het alsof de tijd is blijven stilstaan. De tempels en de monniken. Het is een heel andere wereld dan hier. Die plekken nodigen vanzelf uit om stil te staan. Daardoor word je uitgenodigd uit om ook stil te staan. Terug van vakantie is het mooi om te kijken waar jij zelf ook zo’n plek voor jezelf kunt creëren.
0 Comments